Marja's eerstgenoemde wens is niet vervuld.
Marja wilde thuis doodgaan. Tot twee keer toe hebben haar moeder en ik Marja beloofd dat wij ervoor zouden zorgen dat dat kon. Begin september 2008 is de belofte gebroken. In Boxtel, vakkundig en doortrapt achter mijn rug om.
Marja's laatstgenoemde wens is nog steeds (juli 2010) niet vervuld.
Het is inmiddels zonneklaar dat sommigen minachting hebben voor Marja's laatste wil. Minachting voor Marja zelf dus. Twee van mijn brieven aan Sjan van der Pasch-Sanders staan alvast online, namelijk die van 16 december 2008 en 3 juni 2009. Wellicht maken ze veel duidelijk, vooral in combinatie met het feit dat de eerste per kerende post ongeopend retour kwam en de tweede nooit werd beantwoord.
Als Marja's vent accepteer ik niet dat Marja's laatste wil wordt genegeerd en dat Marja postuum belachelijk wordt gemaakt. (Ja, ook dát gebeurt. Documenten daarover zet ik online, maar misschien pas voorjaar 2011.) En als Marja's erfgenaam accepteer ik niet dat een of andere geldwolvin er met Marja's spaargeld vandoor gaat. Om deze twee redenen is er eind juli 2010 een dagvaarding bezorgd bij S. te B. (Meteen na ons trouwen fluisterde Marja: "We hebben gewonnen, Har!" Alles wat juridisch mogelijk is, zal ik eraan doen om te bereiken dat Marja toen écht gelijk had.)
In voorbereiding:
Allerlei
Modeacademie Charles Montaigne, Amsterdam
Drs. M.A.A. van der Pasch - economische psychologie, afgestudeerd aan de KUB
De bijnaam "Marsmeske"
Twee zelfportretten "als Van Gogh"
Marja's prijsvraag (wie heeft dit schilderij gemaakt?) waarmee ik mijn superjack won
